Z głębokim żalem zawiadamiamy, że w dniu 9 lutego 2026 roku zmarł prof. dr hab. Wojciech Nawrocik,
Pierwszy Dziekan Wydziału Fizyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, wieloletni kierownik Zakładu Kryształów Molekularnych, wybitny specjalista w dziedzinie fizyki dielektryków oraz struktury i dynamiki kryształów molekularnych,
a także wybitny popularyzator fizyki. Jako nauczyciel akademicki niestrudzenie dzielił się swoją wiedzą i doświadczeniem z kolejnymi pokoleniami studentów i młodych naukowców, inspirując do poszukiwania odpowiedzi na fundamentalne pytania fizyki.
Straciliśmy nie tylko wybitnego naukowca i wychowawcę wielu pokoleń fizyków, ale również oddanego nauczyciela akademickiego i cenionego kolegę, którego pasja do nauki i zaangażowanie w pracę dydaktyczną, organizacyjną i popularyzatorską na zawsze pozostaną w naszej pamięci.
Najbliższym Zmarłego wyrazy głębokiego współczucia składają
Dziekan i społeczność Wydziału Fizyki i Astronomii UAM
Pogrzeb odbędzie się w dniu 19.02.2026 o godz. 11.10 na Cmentarzu Komunalnym Junikowo
Msza Święta w intencji Ś.P. Profesora zostanie odprawiona w dniu 19.02.2026 o godz. 9.30 w Parafii Pierwszych Polskich Męczenników na os. Tysiąclecia w Poznaniu.
Prof. dr hab. Wojciech Nawrocik (1938–2026)
Z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci prof. dr. hab. Wojciecha Nawrocika – wybitnego fizyka, wieloletniego pracownika Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, dyrektora Instytutu Fizyki oraz dziekana Wydziału Fizyki, a także cenionego nauczyciela akademickiego i popularyzatora nauki.
Profesor Wojciech Nawrocik urodził się 16 stycznia 1938 roku w Lesznie. Studia fizyczne ukończył w 1960 roku na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, z którym związał całe swoje życie zawodowe. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1980 roku, a tytuł profesora nauk fizycznych w 2002 roku. Do ostatnich lat pozostawał aktywny naukowo, dydaktycznie i popularyzatorsko jako profesor senior Wydziału Fizyki i Astronomii UAM.
Jego zainteresowania badawcze koncentrowały się na obszarze fizyki ciała stałego, w szczególności na fizyce dielektryków oraz dynamice układów molekularnych w fazie skondensowanej. Tworząc Zakład Kryształów Molekularnych, rozwinął badania nad kryształami plastycznymi, materiałami ferroelektrycznymi i relaksorami ferroelektrycznymi, wykorzystując zaawansowane metody eksperymentalne – od rozpraszania neutronów po spektroskopię dielektryczną – w szerokim zakresie temperatur i pod wysokim ciśnieniem. Wyniki tych prac znalazły odzwierciedlenie w licznych publikacjach, które ukazały się w renomowanych czasopismach międzynarodowych.
Profesor Nawrocik był znakomitym wykładowcą, który potrafił porywać studentów swoją pasją, jasnością wywodu i niezwykłą umiejętnością ukazywania piękna fizyki. Prowadził wykłady z mechaniki oraz fizyki fazy skondensowanej, a jego zajęcia wielokrotnie wskazywano jako impuls do wyboru kariery naukowej przez kolejne pokolenia studentów. Równocześnie był inspirującym popularyzatorem nauki – organizował wykłady otwarte, współtworzył europejskie festiwale Physics on Stage i Science on Stage, a za działalność popularyzatorską został uhonorowany m.in. nagrodą „Popularyzator Nauki” oraz Nagrodą Polskiego Towarzystwa Fizycznego im. Krzysztofa Ernsta za Popularyzację Fizyki. W latach 1984–1985 wspierał również działalność dydaktyczną i naukową Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Zielonej Górze, dzieląc się swoją wiedzą i doświadczeniem z tamtejszym środowiskiem akademickim.
Był także oddanym współpracownikiem i przyjacielem środowiska szkolnego. W 1991 roku współorganizował zaoczne studia doktoranckie dla nauczycieli fizyki, przyczyniając się do rozwoju ich kompetencji naukowych i dydaktycznych.
Profesor Nawrocik był nie tylko wybitnym uczonym i nauczycielem, lecz także człowiekiem w najszerszym tego słowa znaczeniu– uważnym na innych, gotowym pomagać nie tylko w sprawach naukowych i zawodowych, ale również w trudnościach codziennego życia. Wielu z nas zawdzięcza Mu życzliwe słowo, mądrą radę i ciche wsparcie w ważnych momentach.
Pełnił liczne funkcje organizacyjne, w tym funkcję dyrektora Instytutu Fizyki (1987–1990) oraz dziekana Wydziału Fizyki UAM (1993–1999), doprowadzając w tym czasie do ukończenia budowy Collegium Physicum na kampusie Morasko. Aktywnie współpracował ze Zjednoczonym Instytutem Badań Jądrowych w Dubnej, uczestniczył w pracach gremiów naukowych i ministerialnych oraz angażował się w rozwój międzynarodowej współpracy akademickiej.
Za swoje zasługi został odznaczony m.in. Medalem Homini Vere Academico przyznawanym przez Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Był członkiem honorowym Polskiego Towarzystwa Fizycznego oraz Honorowym Obywatelem Miasta Leszna.
Dorobek Profesora stanowi trwałą część historii polskiej fizyki akademickiej. Łączył w swojej działalności rzetelne badania naukowe, odpowiedzialne przywództwo instytucjonalne oraz pasję dzielenia się wiedzą. Pozostanie w pamięci współpracowników, studentów i uczniów jako uczony wielkiego formatu, nauczyciel z powołania i człowiek głęboko oddany nauce.
